menu denk mee beslis mee maak mee

Montage- en speelperiode: "Waarom gaat het opeens over alles wat ík niet had moeten doen?"

 

Uit ons projectplan:  “SLET is een voorstelling gebaseerd op herkenbare, invoelbare en actuele thema’s. We laten ons met dit project inspireren door onze directe leefomgeving, door de spelers en hun verhalen en nieuwe gedachten rond dit thema. Wij zetten erop in om ook een ander, jonger publiek te bereiken. Door een jong, divers team spelers aan ons te binden en samen te werken met o.a. een female vlogger uit de regio (@iamtheknees, totaal online bereik op 4 platforms = 221.380 personen) verwachten wij de diversiteit van onze huidige wereld meer en meer terug te zien in de zaal. Voor ons is dat belangrijk omdat theater gaat over communicatie, ontmoeting en binding. Wij zijn ervan overtuigd dat dialoog de enige manier is om het menselijke te blijven zien in de ander, in tijden van dehumanisering door politici, media en - niet te onderschatten - de eigen kleine sociale kring, zeker met een thema wat zulke heftige reacties oproept als seksueel grensoverschrijdend gedrag. " 

Het projectplan teruglezende is veel van wat we voor ogen hadden met deze voorstelling gelukt. De ideeën over vorm, beeld, spelregie, muzikaliteit zijn overeind gebleven en in veel opzichten doorontwikkeld. Sommige partners kregen een veel groter aandeel dan verwacht, bij anderen was de deelname minder ‘bepalend’ dan verwacht. Uiteindelijk werd deze voorstelling het project waar ik tot nu toe het meest trots op ben

Na de bewogen repetitieperiode was de montageperiode van de voorstelling relatief simpel en ontspannen. Anouk van Mil is een zeer bekwame ontwerpster, door haar ervaringen bij De Stokerij ook op het gebied van decor heb ik het decorontwerp en de bouw echt aan haar kunnen laten. Van Mil werd hierin ondersteund door Dennie Zaad van DZ Technologies. Ook was technicus Rodney Breen (ingehuurd door Theater aan de Schie voor Festival De Opstokerij) een grote kracht: hij ontwierp en draaide het licht- en geluidsplan voor de voorstelling. En hij bleek een waanzinnige bondgenoot van de speelsters. In de voorstelling wilden we weinig technische kunstgrepen. Uiteindelijk hebben we besloten om een sound system boven het toneel te hangen omdat de spelers vocaal toch wat ondersteuning nodig hadden. We waren door behoorlijk succesvolle fondsenwerving in staat om al eerder technisch te bouwen (al op maandag 27 mei) en de spelers doorlopen te laten spelen in de uiteindelijke setting. Dit gaf de spelers veel rust en vertrouwen. Op vrijdag 31 mei was de premiere van SLET: De Voorstelling voor een uitverkocht huis, op Festival De Opstokerij in het Wennekerpand. De voorstelling sloeg in als een bom. Reacties waren: 

"Heftig en mooi gespeeld"

"...Iedereen werd er langzaam steeds stiller van"

"Zo goed hoe het zo happy en 'up' begint, daardoor wordt je er naar het einde toe helemaal in gezogen!"

"Het toneelbeeld laat ook de oudere generatie heel goed zien hoe het leven van jongeren eruitziet"

"Dit stuk moet door heel Nederland op tournee"

"Echt omvergeblazen door een team meiden die een theater neerzetten waar je echt door wordt geraakt."

"... een geweldig mooie, confronterende en heftige voorstelling. Wat is dit knap gedaan”

"Precies de goede vraag ook! Waarom gaat het opeens over alles wat ík niet had moeten doen?" 

Stadsdichter Yvette Neuschwanger-Kars schreef in een blog het volgende: " Mijn oudste vond het erg tof en dan met name het begin heel leuk. Daarna werd het wel wat heftig vond ze. Nogal een understatement. Mijn strot zat dicht. De herkenbaarheid van hoe je als vrouw zelf geneigd bent te reageren kwam mij iets te dichtbij. Normaal loop je euforisch het theater uit als een voorstelling indruk op je maakt. Nu niet. Nu zat het onder mijn huid en had ik er zelfs gewoon last van. Dat kan toneel dus ook met je doen. Want ik ben ook die vrouw met haar sleutels tussen haar vingers als ze ’s avonds alleen op pad gaat. Of een bus deodorant, ook effectief. Want nét even teveel meegemaakt vroeger. Die vrouw die het donker mijdt, bepaalde situaties ontloopt omdat het gewoon niet handig is als vrouw zijnde om je daarin te bevinden. Wat natuurlijk klinkklare, opgelegde onzin is. Het ‘op de verkeerde plek, op het verkeerde moment’ is de laatste tijd al vaker benoemd. Het bestaat niet. Je bent niet verantwoordelijk voor wat jou overkomt. Je hebt geen splinter schuld, het is jouw lijf, jij bepaalt. Zelfs misschien als je eerst nog wel ‘in the mood’ was. Nee is nee."

Haar hele blog is te lezen op https://feetjeblogt.wordpress.com/2019/06/01/nadreunen/ 

De gesprekken die in de zaal volgden na de voorstelling waren fantastisch, emotioneel, kwetsbaar, roerend. Na een eerste schroom vanuit het publiek, die cast en regisseur opvingen door eerst te vertellen over hun ervaringen met het proces en de voorstellingen, kwamen de vragen en opmerkingen los. Het gevoel dat er makkelijker en beter gepraat moet worden over seks en toestemming, dat we in een vreemd systeem leven waar vrouwen (en mannen) met een verhaal over seksueel grensoverschrijdend gedrag gebagatelliseerd worden, dat we dit zelf vaak onbewust ook doen zonder het eigenlijk te willen werd breed gedeeld.  Afgaande op de reacties van het publiek achteraf en de verhalen van de spelers over hoe zij de interactie met het publiek achteraf ervoeren, zijn we in onze artistieke en maatschappelijke opzet meer dan geslaagd. De eerste stappen om de voorstelling aan alle middelbare scholen in stad en regio te laten zien worden nu gezet. Een gesprek met Buro Bannink wordt op touw gezet om de voorstelling in seizoen 2021-2022 op tournee te laten gaan langs theaters in heel Nederland. Met deze cast. Zij hebben deze voorstelling de belevenis gemaakt die hij nu is. Hun verhalen, hun kracht, hun bloed, zweet, tranen, hun sisterhood is wat deze voorstelling zo belangwekkend en onontkoombaar maakt.  

Anne Rats

Trotse regisseur van initiator van SLET