menu denk mee beslis mee maak mee

De grote finale..

 

afbeelding van Joji Na

Zondag 10 maart

… wat een dag!

Vandaag stonden wij met onze voorstelling 'dagboek van een puber' op het podium van theater Gigant. Eíndelijk was het zo ver: na maanden van organiseren, brainstormen en repeteren. Maar ook na maanden van aftasten, uitproberen, over onzekerheden heen stappen, wel of niet durven? Een beetje duwen en trekken, veel 'peptalken' en elkaar langzaam meer en meer vertrouwen.

Om 10 uur verzamelden de jongeren zich in het theater en werden ze naar hun kleedkamer gebracht. De geur en dynamiek van een nog leeg theater waarin lampen en microfoons worden geïnstalleerd, die voor ons zo vanzelfsprekend is, werd door het grootste deel van onze groep jongeren voor het eerst ervaren. Met enig ontzag liepen ze over het nog lege podium, de jassen nog aan, en keken ze over de rijen lege stoelen. De regisseur liep met ze mee, de zangdocent zwaaide vanachter de techniektafel bovenin de zaal. De afgelopen weken leek het allemaal nog 'abstract': het opzeggen van de teksten en het oefenen van de liedjes in onze eigen studio's. Maar nu werd het dan toch allemaal écht.

Bij het tot stand komen van deze voorstelling kwamen we echt wel wat hobbels op de weg tegen. De 'commitment' die we vroegen van de jongeren kregen we niet voor niets: onzekerheid en scepsis bleven lang aanwezig tijdens de repetities. “Kan ik dit wel? Wat wordt er van mij verwacht? Waarom doen we dit niet op een andere manier?” Door de jongeren zelf te laten beslissen maar ze wél te blijven sturen op een positieve manier, begon het stuk langzaam vorm te krijgen. Het script werd in haar definitieve vorm uitgeprint en de Whatsapp-groep stond op de vrijdagen voorafgaand aan de repetities roodgloeiend.

In ons docentschap is wellicht de afgelopen jaren een zekere 'routine' geslopen, na zo lang gewerkt te hebben met onze eigen schare leerlingen. Deze groep zette dat op scherp: er moest duidelijker gecommuniceerd worden, een vinger aan de pols gehouden, en vooral: vertrouwen gewonnen. Gelukkig is dat uiteindelijk gelukt, en werd deze voorstelling voor zowel de jongeren van de cast als ons team een onvergetelijke ervaring.

Om 11 uur arriveerde het groepje leerlingen van onze eigen vooropleiding, dat de afgelopen weken had gerepeteerd op het ondersteunen van de cast. Zij deden dat in de vorm van 'backingvocals' en een stuk dans samen met één van de spelers. Ook voor deze leerlingen, die doorgaans gewend zijn enorm 'in te zoomen' op hun eigen aandeel in een stuk, was dit een nieuwe en leerzame ervaring!

Wat was het bijzonder om te zien hoe er achter de schermen als vanzelfsprekend een wederzijds respect ontstond: de cast-leden vergaapten zich vanuit de coulissen aan de dansende meisjes, die op hun beurt weer ontroerd werden door de persoonlijke verhalen die ze te horen kregen.

Na een soundcheck, een doorloop en wat laatste focuspuntjes was het dan zo ver.... de zaal ging open voor het publiek. De lichten doofden: concentratie. De vergissingen in de tekst en de onzekerheid tijdens het zingen die tijdens de doorloop nog voor wat laatste twijfels zorgden, waren vrijwel allemaal verdwenen.

Isa en Lisa speelden vol overtuiging hun (enigszins controversiële) rollen en verbaasden iedereen met hun zangsolo's, net als Vera met haar warme en zelfverzekerde stem. Wasim pakte de hele breedte van het podium voor zijn beatbox-solo, waarop Romina aansloot met haar zelfgeschreven rap. Luna was in de lessen nooit zo beweeglijk maar stond te swingen als nooit te voren, en Eva (die eerder nog moeite had met haar uitspraak) gaf haar tekst alsof ze het al zoveel vaker had gedaan. En dan tot slot die Obai, die ons állemaal tot tranen toe ontroerde met zijn monoloog over zijn komst vanuit Syrië. Het applaus was daverend en de stralende blikken van de cast spraken boekdelen.

Vrijwel direct na de laatste buiging kwamen de vragen:

“Wat volgt er nu? Gaan we nog door? Zien we elkaar nog een keer?” Waar wij als docententeam vanmorgen vroeg op enkele momenten onze vingers nog gekruist hielden, zijn we er inmiddels allemaal van overtuigd dat dit een succesvol project was. Op de eerste plaats staat dat alle spelers op hun eigen manier hebben kunnen stralen op het podium: iets dat ze nog niet eerder is gegund. Op hun eigen manier zijn ze allemaal een drempel over gegaan: de één door een persoonlijk verhaal te delen, de ander door dat voor een groot publiek te doen. Maar wat voor ons misschien nog wel het meest hartverwarmend is, is terugblikken op dat ene fragment uit de monoloog van Obai:

“Ik heb hier geen vrienden. Ik heb hier geen liefde. Niemand zíet mij hier”.

Dat is verleden tijd!