menu denk mee beslis mee maak mee

The Floor is Lava

 

Dit is de weblog behorende bij het project 'The Floor is Lava '.

Laatste bijeenkomst en vervolg

Zaterdag 6 april: alweer de laatste dag waarop de complete groep van het jongerenproject bij elkaar komt om samen te werken.
De middag begint met een korte presentatie van Manuel, waarin hij laat zien hoe hij alle persoonlijke input van de jongeren tot nu toe technisch verwerkt heeft in een digitale omgeving. De jongeren zijn enthousiast over het resultaat en hebben heel duidelijke ideeën over wat ze nog willen aanvullen of aanpassen.

De rest van de middag wordt de laatste hand gelegd aan foto’s van ogen, nieuwe tekeningen en worden samen met Dagmar audiobestanden gemaakt met persoonlijke verhalen. Er is voortdurend overleg met Manuel over de content. Niet alleen over technische (on)mogelijkheden, maar ook over inhoud en vormgeving wordt nagedacht en gediscussieerd.

De middag wordt afgesloten met een rondvraag over hoe de jongeren nu precies verder willen. Hoe wordt het platform bij anderen onder de aandacht gebracht? Er worden mailadressen uitgewisseld en concrete afspraken gemaakt over presentaties op scholen. Er wordt gepraat over een mobiele versie van het platform, zodat het gemakkelijker te delen zal zijn. En last but not least: er zal een optie komen waarmee andere jongeren ook hun verhaal kunnen uploaden, zodat het platform kan blijven groeien.

Voor wie nu toch wel héél benieuwd is naar hoe dat platform er nu precies uitziet en wat er al op te vinden is: aanstaande vrijdag gaat ‘Eye-I’ tijdens Museumnacht officieel live.
Een deel van de jongeren zal bij de presentatie in Marres aanwezig zijn en graag vertellen over de ervaring van het maakproces de afgelopen weken.

We heten jullie van harte welkom om samen met ons ‘Eye-I’ de wijde wereld in te sturen! Voor wie toch wat te ver van Maastricht woont om zelf te komen kijken: na de presentatie zal de link naar de website natuurlijk ook hier op de weblog geplaatst worden. 

Week vijf

30 maart: week vijf van het jongerenproject.

De middag begint met een verdrietige mededeling: één van de jongeren kan niet meer komen. Vanwege de Dublin-regeling is hij uitgezet naar Italië. De hele groep valt even stil. We hebben hem intussen een beetje leren kennen, met hem gelachen en gepraat en zijn onzekere toekomst raakt ons allemaal.
Maar, zoals Moos Pozzo van Stichting de Vrolijkheid terecht opmerkt: ‘Dit is de realiteit.’ We zullen het ermee moeten doen, het is niet anders.

Of het door dit trieste nieuws kwam, door de slinkende tijd of door de weken waarin de jongeren al samenwerkten: het werd een intens mooie middag.
Er werd gestart met een uitwisseling van verhalen, gebaseerd op objecten die de jongeren bij zich droegen of uitkozen uit een doosje-met-dingen. De vraag was: welk verhaal wil jij graag vertellen en hoe gaan we dat samen vormgeven? Manu hielp de groep afgelopen week al op weg vanuit het idee van de ogen: de spiegels van de ziel.
Daar werd verder aan gewerkt. Ogen werden opnieuw gefotografeerd en openhartige verhalen deden -letterlijk- de ronde, nadat in tweetallen ervaringen gedeeld en gecombineerd waren. Er werden tekeningen en collages gemaakt en er was intensief overleg met Manu over of en hoe de ideeën van de jongeren in een online-platform gegoten kunnen worden.

Komende week gaan we naast de beelden met audio aan de slag: de verhalen die we afgelopen zaterdag hoorden komen als audiobestanden onder de beelden die de jongeren gemaakt en verzameld hebben. De bedoeling is dat de losse verhalen met elkaar in verband komen staan en samen laten zien dat we uiteindelijk allemaal dezelfde universele wensen en dromen hebben.
We zagen inmiddels het begin van het platform en dat belooft heel mooi te worden. Volgende week maken we samen de laatste content die nodig is en dan…. Dat bespreken we volgende week. En natuurlijk houden we jullie op de hoogte!

Het project is in volle gang!

Mede dankzij jullie steun, loopt het jongerenproject inmiddels volop. Nu de tentoonstelling van Sander Breure en Witte van Hulzen te beleven is, krijgen de jongeren weer heel nieuwe inspiratie. De sfeer is goed; de jongeren werken enthousiast samen en leren veel over elkaar en verschillende (culturele) achtergronden. Wederzijds begrip groeit, samen met het gezamenlijke werk waarmee iedereen op zijn of haar eigen manier bezig is. Het is mooi om te zien hoe iedereen een eigen invalshoek en kwaliteiten heeft en hoe dit door de anderen wordt opgepikt en benut. Waar nodig sturen de vakprofessionals bij, buiten dat leveren zij de kennis en kunde om de mooie ideeën in de praktijk te brengen.

De werktitel was 'The Floor is Lava', inmiddels hebben de jongeren besloten dat het eindwerk 'Eye/I' gaat heten. Dit idee ontstond naar aanleiding van een tekening van een oog, waar op werd ingehaakt door iedereen. Het idee van een 'alziend oog', blijkt in alle culturen bekend en dus universeel te zijn. Daar wordt nu mee verder gewerkt. Naast kleimaskers met aangedikte gezichtsuitdrukkingen, werden foto's gemakt van de ogen van bijna alle deelnemers. Deze foto's zullen samen gebruikt worden in het eindwerk. Samen met een programmeur wordt gewerkt aan een online-format waarmee de jongeren hun identiteit en verhaal kunnen delen, zowel afzonderlijk als samen. 

Wordt vervolgd! 

Starts Floor is Lava

Zaterdag 23 februari was het zo ver: de jongeren die mee gaan werken aan The Floor is Lava kwamen voor het eerst bij elkaar. De stagiairs van het United World College kregen de taak om een kennismakingsopdracht te bedenken voor deze eerste ontmoeting. Geen heel eenvoudige taak: de opdracht moest langs eventuele taalbarrières gaan, omdat niet iedereen in de groep Nederlands of Engels spreekt. Daarnaast was het vooral voor de jongeren uit het AZC van belang dat zij zich net zo op hun gemak zouden voelen als de jongeren die Marres al langer kennen. Deze jongeren hebben hun maatschappelijke of beroepsoriënterende stage bij Marres gelopen en voelen zich bij ons zo thuis dat ze zich spontaan hebben aangemeld voor dit project. En wij zijn blij dat ze er weer zijn 

De scholieren van het UWC weten natuurlijk heel goed hoe het is om ver van huis te zijn en misschien weinig familie in de buurt te hebben en ze zijn gewend om met medestudenten uit alle windrichtingen samen te werken.
Wij hadden dan ook redenen genoeg om alle vertrouwen te hebben in hun inbreng, ook dankzij hun enthousiaste inzet het afgelopen half jaar.
Na zaterdag kunnen we gerust zeggen dat we apentrots zijn op deze groep jongvolwassenen: de opdrachten die ze voorbereid hadden waren superleuk, goed doordacht en werden helder uitgelegd aan de anderen. Het duurde dan ook niet lang voor iedereen vrolijk en ontspannen meedeed, de sfeer was aanstekelijk warm en open.
Zowel de oude bekenden als de nieuwelingen kwamen al snel met eigen input en met zoveel verschillende (culturele) invalshoeken kan het niet anders of dit jongerenproject gaat prachtig worden.