menu denk mee beslis mee maak mee

Dagboek van een puber

 

Dit is de weblog behorende bij het project 'Dagboek van een puber'.

Terugblik

afbeelding van Joji Na

Zaterdag 9 maart kreeg ik een appje van één van mijn leerlingen. Mevrouw, morgen gaan wij doen een voorstelling. Het heet Dagboek van een puber. We gaan acteren, dansen, zingen, rappen en beatboxen. We gaan het heel leuk vinden als u erbij bent. Ik weet dat ik heel laat ben maar ik was helemaal vergeten door de stress en de spanning. Natuurlijk had ik allang kaartjes gekocht voor deze bijzondere voorstelling. Een groep leerlingen van de Internationale schakelklas kregen de afgelopen maanden de kans om hun talenten te laten zien en nieuwe dingen te leren tijdens de lessen. Zo af en toe vroeg ik er op school eens naar en ze zeiden dan altijd dat het heel leuk was en dat het heel goed ging.
De voorstelling was mooi, vertederend, stoer en gevoelig. Ik voelde hun zenuwen en zag hoe ze zich inspanden om het allemaal zo goed mogelijk te doen. Prachtig om te zien hoe kinderen die onder verschillende omstandigheden naar Nederland zijn gekomen en de taal nog niet goed beheersen zo staan te stralen.
Hier en daar fragmenten uit hun eigen leven, hun eigen problemen en worstelingen. Zelfgeschreven gedichten, raps en teksten. Wat hebben zij er veel van geleerd. Niet zozeer dat hun Nederlands ineens vooruit is gegaan maar door het samenwerken met elkaar en met ‘Nederlandse’ kinderen hebben ze andere belangrijke vaardigheden geleerd. Super belangrijk voor hun toekomst hier in Nederland. Voor hun zelfvertrouwen en voor de integratie.
- Joyce van Norel, Veluwse Onderwijsgroep 

De grote finale..

afbeelding van Joji Na

Zondag 10 maart

… wat een dag!

Vandaag stonden wij met onze voorstelling 'dagboek van een puber' op het podium van theater Gigant. Eíndelijk was het zo ver: na maanden van organiseren, brainstormen en repeteren. Maar ook na maanden van aftasten, uitproberen, over onzekerheden heen stappen, wel of niet durven? Een beetje duwen en trekken, veel 'peptalken' en elkaar langzaam meer en meer vertrouwen.

Om 10 uur verzamelden de jongeren zich in het theater en werden ze naar hun kleedkamer gebracht. De geur en dynamiek van een nog leeg theater waarin lampen en microfoons worden geïnstalleerd, die voor ons zo vanzelfsprekend is, werd door het grootste deel van onze groep jongeren voor het eerst ervaren. Met enig ontzag liepen ze over het nog lege podium, de jassen nog aan, en keken ze over de rijen lege stoelen. De regisseur liep met ze mee, de zangdocent zwaaide vanachter de techniektafel bovenin de zaal. De afgelopen weken leek het allemaal nog 'abstract': het opzeggen van de teksten en het oefenen van de liedjes in onze eigen studio's. Maar nu werd het dan toch allemaal écht.

Bij het tot stand komen van deze voorstelling kwamen we echt wel wat hobbels op de weg tegen. De 'commitment' die we vroegen van de jongeren kregen we niet voor niets: onzekerheid en scepsis bleven lang aanwezig tijdens de repetities. “Kan ik dit wel? Wat wordt er van mij verwacht? Waarom doen we dit niet op een andere manier?” Door de jongeren zelf te laten beslissen maar ze wél te blijven sturen op een positieve manier, begon het stuk langzaam vorm te krijgen. Het script werd in haar definitieve vorm uitgeprint en de Whatsapp-groep stond op de vrijdagen voorafgaand aan de repetities roodgloeiend.

In ons docentschap is wellicht de afgelopen jaren een zekere 'routine' geslopen, na zo lang gewerkt te hebben met onze eigen schare leerlingen. Deze groep zette dat op scherp: er moest duidelijker gecommuniceerd worden, een vinger aan de pols gehouden, en vooral: vertrouwen gewonnen. Gelukkig is dat uiteindelijk gelukt, en werd deze voorstelling voor zowel de jongeren van de cast als ons team een onvergetelijke ervaring.

Om 11 uur arriveerde het groepje leerlingen van onze eigen vooropleiding, dat de afgelopen weken had gerepeteerd op het ondersteunen van de cast. Zij deden dat in de vorm van 'backingvocals' en een stuk dans samen met één van de spelers. Ook voor deze leerlingen, die doorgaans gewend zijn enorm 'in te zoomen' op hun eigen aandeel in een stuk, was dit een nieuwe en leerzame ervaring!

Wat was het bijzonder om te zien hoe er achter de schermen als vanzelfsprekend een wederzijds respect ontstond: de cast-leden vergaapten zich vanuit de coulissen aan de dansende meisjes, die op hun beurt weer ontroerd werden door de persoonlijke verhalen die ze te horen kregen.

Na een soundcheck, een doorloop en wat laatste focuspuntjes was het dan zo ver.... de zaal ging open voor het publiek. De lichten doofden: concentratie. De vergissingen in de tekst en de onzekerheid tijdens het zingen die tijdens de doorloop nog voor wat laatste twijfels zorgden, waren vrijwel allemaal verdwenen.

Isa en Lisa speelden vol overtuiging hun (enigszins controversiële) rollen en verbaasden iedereen met hun zangsolo's, net als Vera met haar warme en zelfverzekerde stem. Wasim pakte de hele breedte van het podium voor zijn beatbox-solo, waarop Romina aansloot met haar zelfgeschreven rap. Luna was in de lessen nooit zo beweeglijk maar stond te swingen als nooit te voren, en Eva (die eerder nog moeite had met haar uitspraak) gaf haar tekst alsof ze het al zoveel vaker had gedaan. En dan tot slot die Obai, die ons állemaal tot tranen toe ontroerde met zijn monoloog over zijn komst vanuit Syrië. Het applaus was daverend en de stralende blikken van de cast spraken boekdelen.

Vrijwel direct na de laatste buiging kwamen de vragen:

“Wat volgt er nu? Gaan we nog door? Zien we elkaar nog een keer?” Waar wij als docententeam vanmorgen vroeg op enkele momenten onze vingers nog gekruist hielden, zijn we er inmiddels allemaal van overtuigd dat dit een succesvol project was. Op de eerste plaats staat dat alle spelers op hun eigen manier hebben kunnen stralen op het podium: iets dat ze nog niet eerder is gegund. Op hun eigen manier zijn ze allemaal een drempel over gegaan: de één door een persoonlijk verhaal te delen, de ander door dat voor een groot publiek te doen. Maar wat voor ons misschien nog wel het meest hartverwarmend is, is terugblikken op dat ene fragment uit de monoloog van Obai:

“Ik heb hier geen vrienden. Ik heb hier geen liefde. Niemand zíet mij hier”.

Dat is verleden tijd!

Monologen en rap

afbeelding van Joji Na

Met frisse energie hebben we na de kerstvakantie de repetities voor 'Dagboek van een puber' weer hervat. Waar maart in de eerste instantie nog ver weg leek, komt dat nu steeds dichterbij. De rollen zijn verdeeld, de spelers weten in welke scenes ze straks wát gaan doen, en de muziek is uitgekozen.

We trappen de eerste repetitie af met een beatbox-workshop van B-art: meervoudig beatbox kampioen en ervaren workshopdocent. We werken met twee jongens die zelf al aangaven te willen beatboxen: zij hebben al wat skills en zullen die ook in de voorstelling gaan laten horen. Wat een leuke verrassing is voor ons als team, is dat we uiteindelijk de hele groep zo ver krijgen om deel te nemen aan de workshop! Iedereen leert wat bij en raakt geïnspireerd.

Inmiddels zijn we alweer een week verder. Deze week komen er voor het eerst elementen 'samen': de beatboxers en de zangers werken samen aan een nummer. De scènes worden gespeeld en in de zangles wordt terug gekoppeld naar de verhaallijn. Voor de komende twee weken staat er veel dans en zang op het programma! 

Het script waar we inmiddels mee werken, is door de jongeren zelf in elkaar gezet. Na de brainstorm-sessies heeft onze theaterdocent er een geheel van gemaakt. Hier een kort fragment van Obai: één van onze spelers die zijn eigen worsteling met de Nederlandse taal - en de bijbehorende (voor)oordelen waar hij mee te maken krijgt, heeft omgezet in deze scene.

Beatboxen

afbeelding van Joji Na

Wij, het docententeam van dagboek van een puber, zijn verheugd jullie te mogen mededelen dat wij in januari versterking krijgen van (internationaal) meervoudig kampioen beatboxen 'B-Art' (Bart Voogt)!! Hij zal in januari met twee van onze jongeren gaan werken aan beats, die geïntegreerd zullen worden in de voorstelling, en uiteindelijk de koppeling zullen makenmet onze (eigen) disciplines zang en spel. De jongens kunnen niet wachten..!

Druk aan het repeteren!

afbeelding van Joji Na

Inmiddels zijn we alweer een aantal maanden hard aan het werk met onze cast & crew om de voorstelling 'Dagboek van een puber' van de grond te krijgen. Wat begon als een ambitieus project, leidde ons via een paar (leerzame) valkuilennaar de fase waar we ons nu in bevinden: de voorstelling heeft vorm gekregen en we zijn druk aan het repeteren! In oktober verzamelden de eerste jongeren zich in onze theaterschool voor de eerste, verkennende repetities. Wat zouden ze ervan verwachten, en hoe zouden de docenten daarop inspelen? Er volgden een paar weken waarin de jongeren en de docenten elkaar moesten leren kennen: ze aan beide kanten moesten uitvinden hóe het doeltreffendst met elkaar gecommuniceerd kon worden. Er bleek animo voor de bij ons bekende disciplines zang, dans, spel (acteren) en camera-werk (o.a. vloggen), en daarnaast gaven de jongeren zelf aan graag de urban disciplines beatbox en rap in de voorstelling op te willen nemen.De jongeren hebben gebrainstormd en zelf thema's voor de voorstelling aangedragen. Op basis daarvan hebben ze zelf, onder begeleiding van het docententeam, een verhaallijn vormgegeven. Er is een basis gelegd: in spel-improvisatie, in stemwerk (zingen en spreken), in beweging (dans en fysiek spel).Twee weken geleden hebben we met het voltallige docententeam en de cast - die de komende weken nog zal worden aangevuld met wat extra spelers, het script besproken.De komende kerstvakantie zullen de jongeren gaan gebruiken om zich in hun karakters te verdiepen, en inspiratie op te doen die ze straks kunnen meenemen in hun scènes. Omdat wij als theaterschool werken met zeer uiteenlopende leerlingen op dito niveau's, overwegen we nog de cast straks tijdens de voorstelling uit te breiden met een 'background-koor'en figuranten van onze eigen theaterschool. Wij (het docententeam, en ik weet zeker dat ik niets teveel zeg als ik ook namens de jongeren spreek) hebben er ongelofelijk veel zin in en kijken dan ook uit naar onze voorstelling!