menu denk mee beslis mee maak mee

Remix Tsjechov, tweede poging

 

Dit is de weblog behorende bij het project 'Remix Tsjechov, tweede poging'.

Als kind in het ziekenhuis geopereerd

Van nieroperatie naar verkoopster dames mode.

Vandaag het verhaal van mevrouw Kooi-Roosendaal. Ze is in 1928 geboren naast de Koepoort. Haar vader had cafe Roosendaal, daar op de hoek. Nu is dat hotel de Koepoort.

Als zij 9 jaar is wordt ze voor de eerste keer opgenomen in het Snouck van Loosen-ziekenhuis. Helaas werkt een van haar nieren niet goed.In die tijd had je nog geen kinderafdeling, dus je lag met volwassen op een zaal. Gelukkig voor haar lag er nog een meisje van haar leeftijd. Als de pijn zo erg is dat ze letterlijk op haar kop in haar bed gaat staan, begint het meisje keihard te lachen en ondanks de pijn moet ze wel meelachen.

Een jaar later moet de nier toch operatief verwijderd worden. Die keer ligt ze 17 dagen in het ziekenhuis. Ze herinnert zich heel goed, de aardige dokter van Noort met zijn mooie bruine ogen. Als ze van haar tantes een winkeltje krijgt om mee te spelen terwijl ze opknapt, komt dr. van Noort iets bij haar kopen en hij vraagt haar of ze buiten in een van de TBC huisjes wil liggen in de tuin. Dat vindt ze heerlijk, lekker buiten! Goede herinneringen aan haar tijd in het ziekenhuis.

Het winkeltje spelen blijkt haar later goed af te gaan. Jaren lang is ze verkoopster in de dames mode zaken van Kouwenhoven Goos en later bij van Vuuren. Ze geniet als 90 jarige nog steeds van mooie kleding en nieuwe schoenen.

Herinneringen van een verpleegster

Verpleegster zijn of worden in het Snouck van Loosen-ziekenhuis viel niet altijd mee!

Via Mieke Steinberg-de Jong kreeg ik een foto van de voorkant van het werkstuk, wat zij maakte samen met Wietse Veen, tijdens hun opleiding Pedagogiek. Op de andere foto kunt u lezen wat ze te horen kreeg tijdens een interview met zuster A. Broeksma. Zij was samen met dhr. A. Hoogstraten de laatste directie.

met blindedarmontsteking in de ambulance. 1940

Ambulance vervoer in 1940

Ik sprak iemand, die ooit als 9 jarig kind in 1940, door de ambulance vervoerd werd naar het Snouck van Loosen-ziekenhuis met een blinde darmontsteking.
Boven haar gezicht een mica ruitje, waardoor ze de bomen kon zien en op die manier wist waar ze ongeveer was.
In het ziekenhuis hoefde ze niet eerst in bad, zoals toen de gewoonte was. Zij werd direct naar de operatie kamer gebracht.
Ik heb hier een foto gevonden van een ambulance, zoals zij zich die herinnerde.

Er blijven foto's binnenkomen

Ed Broekhuizen heeft een aantal foto's met ons gedeeld. Zijn moeder was een van de verpleegsters in het Snouck van Loosenziekenhuis. Zij heeft ooit in een kamer, op de zolder van het hoofdgebouw, gewoond.
Misschien herkent u nog andere verpleegsters op de foto's?

Verder nog een leuke foto voor een ieder die in dit ziekenhuis is geboren uit het boek Snouck van Loosen-Ziekenhuis Enkhuizen 1900-1975, dat we te leen hebben van Jan de Jager.

Ed en Jan, bedankt.

geneesheer directeur van het ziekenhuis

Op 6 september 1865 Henricus Cornelis van der Lee geboren in Alphen aan de Rijn (Aarlandersveen). Een bijzondere man begon aan zijn leven, een leven dat veel sporen naliet in de geschiedenis van de stad Enkhuizen.

Van 1901 tot 1935 werkte Henricus in het Snouck Loosenziekenhuis te Enkhuizen als de eerste geneesheer / directeur. Hij stond daar bekent als een man van de oude stempel die radicale beslissingen durfde te nemen. Een illustratie vinden we in zijn prive leven. In 1903 liet hij een nieuwe woning bouwen aan de Breestraat 65. Zijn oudste dochter legt daar de eerste steen. Hij vond het huis van de buren een puinhoop en besloot dit pand te kopen. Kort na de koop heeft hij het met de grond gelijk gemaakt.

Het jaar 1935 moet een bijzonder jaar zijn geweest. Op zeventigjarige leeftijd (op 6 september 1935) verhuisde hij naar Heemstede. Eerder dat jaar had hij de praktijk (inclusief de woning) overgedragen aan huisarts Keijer. Van de gemeente Enkhuizen krijgt hij een onderscheiding, een medaile in goud.

Kort na zijn vertrek werd er in 1936 een monument in het Julianaplatsoen in Enkhuizen voor hem gebouwd. Een oude ansichtkaart met een afbeelding van het monument laat wellicht zien hoe trots de gemeente (of haar inwoners) waren op deze eerbetuiging. De plek werd al snel en hangplek voor ouderen die graag in het park bivakkeren.

http://www.vanderlee.net/?p=110

Een van de verhalen, die ik vond in de Kroniek van Enkhuizen. Herinneringen aan het Snouck van Loosen Ziekenhuis. De v.d. Lee bank is nog steeds een hangplek, maar nu meer voor jongeren. Hoewel ik van mijn ouders heb begrepen, dat het eind jaren 40 ook al druk was met "stelletjes" hier!

Ank heeft 42 jaar in het ziekenhuis gewerkt

Het eerste verhaal uit het Snouck van Loosen Ziekenhuis is ingezonden door Ank Valentijn. Bedankt Ank! We hopen op nog veel meer verhalen!

Of je even een stukje wilt schrijven over het ziekenhuis/polikliniek Enkhuizen.
Mag het ook een boek zijn, want als je ergens 42 jaar rond loopt zijn er heel wat stukjes te bedenken.
1969 begonnen op de röntgen afdeling, wat toen ook eerste hulp was , met het gevolg dat alles van de straat daar binnen werd gebracht, zelf moesten we dan beslissen welke arts er moest komen om de patiënt te behandelen.
Vooral in het weekend was het laaiend druk, vecht partijen, overmatig drankgebruik, verkeers ongelukken, acute pijnklachten enz. enz. Daar wordt je heel zelfstandig van.
We draaiden een hele week dienst, overdag en sávonds, thuis blijven of ergens naar toe gaan waar je telefonisch was te bereiken, meer keus was er niet. Gelukkig hadden ze in de kroeg ook telefoons, alleen drinken was er niet bij.
Patiënten die “gewoon”via de arts kwamen werden geröntgend door de artsen zelf, b.v. internist,chirurg, gynaecoloog, enz. enz. Aan het einde van de middag werden de foto’s gelezen.
De hiërarchie was heel groot, bovenin de artsen en ver daar onder het personeel, als broekies scheten we bagger als er een arts kwaad werd, en ongeduldig was. Wat vaak gebeurde. Vooral de oproep artsen uit Hoorn vonden het vreselijk om naar Enkhuizen te komen, de neuroloog riep altijd: Enkhuizen moeten ze afsteken er en een eiland van maken.
In 1975 sloot het ziekenhuis omdat ze in den Haag bedacht hadden dat kleine ziekenhuizen niet rendabel waren. Een hele verandering, gigantische verbouwing waardoor het hele gebouw dienst deed als polikliniek en alle kamers waren bezet. Dat kwam omdat St. Jan en Streek nog niet gefuseerd waren / Dus hadden we alles dubbel, gekkenhuis.
Verschil tussen St. Jan artsen een Streek artsen was heel goed te zien, St. Jan een beetje kakkineus en Streek lekker gewoon.
Maar lang duurde het niet of de fusie was rond en werd het Westfries Gasthuis,waar wij ook een onderdeel van werden, meer dan de helft van het gebouw kwam leeg te staan, omdat de concurrentie strijd over was.
Wij werden omgeschoold of kregen ontslag of moesten mee naar Hoorn. Ik kon in Enkhuizen blijven als ik bereid wat om extra opleiding te volgen , betaald door de baas, dus die keus was niet zo moeilijk, een aantal jaren later unithoofd Enkhuizen, omdat het toenmalig hoofdoverspannen werd en niet meer terug kwam.
Veel neven huurders kwamen in het gebouw wat weer voor de nodige reuring zorgden, zoals b.v.
GGZ langdurige zorg, tandarts, mondhygiëniste, WMO enz.enz.
De GGZ patiënten , dat was wel even wennen, zo kon er iemand tegen je roepen, ik wil neuken, dan riep ik , trap op naar boven en dan rechts aan het einde van de gang (daar zat de GGZ).
Het was een mooie tijd, zonder weekend diensten en veel variatie, maar toen de plannen kwamen voor een verhuizing ben ik afgehaakt, mooi geweest.

Ank Valentijn

Pagina's