menu denk mee beslis mee maak mee

Update #2: bericht uit de coulissen

 

Deze keer een bericht vanuit de coulissen van "Beauty en het beest". Sara Giampaolo coordineert vanuit Maas het meespeelproject. Samen met vijf andere begeleiders en ruim twintig docenten begeleidt zij de meespelende kinderen van begin tot einde: van wervende workshop tot aan de toast met kinderchampagne na iedere "premiere". In deze blog beschrijft Sara haar ervaringen tot nu toe. 

Ontmoetingen
“Wat gebeurt er eigenlijk volgens jouw God als je varkensvlees eet?” We hebben net geluncht met de tien kinderen die zondag 7 januari meespelen in de Stadsschouwburg in Amsterdam en staan nu van twee meisjes de haren te vlechten in de kleedkamer. Er ontstaat een gesprek tussen de twee over dingen die wel en niet mogen en een conclusie dat je toch altijd nog minder van je ouders mag dan van je God. We zijn nu op de helft van de tour en komen er steeds meer achter dat het jongerenproject naast een waardevolle artistieke toevoeging op de voorstelling ook veel bijzondere ontmoetingen oplevert. Ontmoetingen tussen kinderen uit verschillende sociale lagen en achtergronden, tussen ouders en ons gezelschap, schouwburgen en scholen, kinderen en kamerkoor en kinderen en echte theaterzalen.

Stuiteren
We lopen de vloer op in Stadsschouwburg in Amsterdam en de tien kinderen die net nog met veel kabaal door de gangen stormden worden even stil. “Komen al die stoelen naar ons kijken?” vraagt het kleinste meisje. “Het is net echt” zegt een andere jongen. Als we ze vervolgens vertellen dat er straks bijna 500 mensen in die zaal zitten beginnen de zenuwen toe te slaan en stuiteren ze weer over de vloer. Gelukkig spelen ze zich in iedere stad dapper door hun zenuwen heen en draaien ze mee alsof ze al jaren niets anders doen. Terwijl er toch echt kinderen tussen zitten die soms nog nooit een voet in het theater hebben gezet. Na afloop van de voorstelling lopen we door de foyer in Amsterdam, de kids staan met rode wangen en wilde gebaren alles aan hun ouders te vertellen. “Ik was echt niet zenuwachtig hoor!” hoor ik het meisje zeggen dat vlak voor de voorstelling toch even bij mij op schoot kroop om rustig te worden.

De shit
In Den Haag spelen we twee voorstellingen op een dag. Na de eerste voorstelling vraag ik aan een van de puberende jongens wat hij het leukste vond. “Het applaus!” zegt hij meteen. Als ik hem vraag waarom antwoordt hij “Omdat ik vanuit mijn tenen trots was op mijzelf. Ik voelde mij echt een held. Ik denk dat Ronaldo zich ook zo voelt als hij een doelpunt scoort. Ik was gewoon even DE shit. Terwijl normaal op school ben ik gewoon shit. ”

270 kinderen
In totaal spelen er deze tour 270 kinderen mee, doen er meer dan 1000 kinderen auditie en geven 21 verschillende theaterdocenten workshops in klassen, bibliotheken, buurthuizen, clubjes en groepen van Groningen tot Hasselt. Op al die plekken spreken ze met kinderen en jongeren over wat schoonheid aan de binnenkant is. Over hoe je weet of iets echte liefde is. En over wat voor beest ze in zichzelf hebben.

Twijfelende tenen
In de workshop spelen ze de bosloop uit de voorstelling na. Ze moeten langzaam en heel geconcentreerd naar de overkant lopen. Dit doen ze op het nummer Come Daughter van David Lang wat in de voorstelling door het Nederlands Kamerkoor live gezongen wordt tijdens de scene. De enige opdracht die ze krijgen is je loopt door een bos, het is er donker, eng, koud, je moet er doorheen maar je durft eigenlijk niet. En dat mag je allemaal alleen maar spelen met je voeten, niet met je gezicht. Iets wat best lastig voor ze is. Maar zelfs in de drukste klassen ontstaan er mooie loopchoreografieën. Schuifelende voeten, twijfelende tenen, kleine stapjes achteruit en in Rotterdam stampt er een jongen over de vloer. “Mijn voeten stampen zichzelf moed in juf!” In Breda is ook de meester heel blij met de bosloop. “Die ga ik vaker met ze doen, ik probeer ze altijd rustig te laten worden door ze stil te laten zitten, maar van zo bewegen worden ze veel rustiger.”

Waardevol
Vanmiddag rijden we naar Drachten voor de audities in de Lawei, morgen repeteren we met de dertig kinderen in Rotterdam. In Amsterdam en Haarlem zetten dit weekend de laatste puntjes op de i in hun repetitie en in Spijkenisse staan tien kinderen te trappelen want die hebben zaterdag hun première in de Stoep. Er zijn nog bergen reacties van ouders, anekdotes uit workshops en verfrissende uitspraken van kinderen die we zouden kunnen delen hier. Bergen verhalen over grote en kleine ontmoetingen. Maar wat we vooral kunnen stellen, zelfs al voor het eind van de tour, is dat de kinderen ontzettend waardevol zijn in deze voorstelling. Waardevol in hun tomeloze inzet, verbeelding, professionaliteit, nieuwsgierigheid en hun vermogen om te verbinden. Verbinden met elkaar, met ons, met hun kinderlijke blik op onze volwassen wereld en met het verhaal. Een verhaal wat toch al meer dan duizend keer verteld is. Een verhaal wat de kinderen in iedere staat actueel weten te houden en waarin ze laten zien dat met verbeelding en spelplezier het niet uitmaakt waar je vandaan komt, hoe je er uitziet en hoeveel ervaring je hebt. Zolang je maar vanuit het puntje van je tenen onbevangen durft te spelen. En het is een feestje om dat in al die steden te mogen begeleiden.

Volg het meespeelproject op de Facebookpagina of Instagram van Maas theater en dans.